Mijn persoonlijke tekenweg

Hoe het begon

 

De oudste tekening die ik heb, maakte ik toen ik vijf jaar was.

Er was een tekenwedstrijd georganiseerd op de kleuterschool, genaamd

"Schoon Schip" en het thema was 'het milieu'.

Met wasco vulde ik het hele vel papier.

Ik won de 1e prijs: Een matrozenpopje.

Mijn tekenreis was begonnen.

Uitlaatklep

 

Ik bleef tekenen en genoot van de kleuren en de vormen op het papier.

Tekenen gebruikte ik later als uitlaatklep voor mijn gevoelens en emoties.

Zeker in de pubertijd en adolescentie.

Zo gaf ik mijn binnenwereld vorm, al was ik me niet bewust waar ik mee

bezig was.

Met lijn en veel zwart wit, wat kenmerkend is voor deze leeftijd,

werkte ik vrij grafisch, maar alles kwam aan de orde.

Boosheid, verdriet, onverdraagzaamheid, geweld, geluk, tegenslag, liefdesverdriet, etc. 

 

 

Tekening uit 1979. Hier onder nog wat tekeningen uit deze periode. 

Gitaarknopje, 1980
Gitaarknopje, 1980

Tekenvaardigheid

 

Alhoewel ik graag tekende, had ik niet het idee dat ik het écht kon.

Want 'als het echt lijkt kun je tekenen' dacht ik. Realistisch tekenen dus.

Daarom volgde ik diverse tekencursussen, waar ik 'verantwoord' leerde tekenen naar de waarneming. Kijken, kijken, kijken... dat is het allerbelangrijkste als je na wilt tekenen.

Op mijn kamer had ik een gitaar. Daarvan tekende ik het knopje.

 

Op de MAVO koos ik tekenen als eindexamenvak, slaagde er cum laude voor, en kreeg een museumjaarkaart van de school!

De kunstacademie. Dat was mijn droom. Daar wilde ik heen.

Dus ging ik op mijn zestiende met mijn moeder naar Amsterdam en

Den Haag om toelatingsexamen te doen. Helaas… ik was te jong, te onervaren en had geen Havo diploma. Er zat niets anders op dan de schoolbanken weer in te gaan.

 

Op de Havo deed ik ook examen in tekenen, slaagde en… toen stond ik voor een lastige keuze. Er was me een héle leuke baan aangeboden bij een uitgeverij van jeugdtijdschriften in Alkmaar én ik wilde naar de academie. Tsja... ook ík ben toch wel een beetje opgevoed met het idee van: 'Neem nou maar een kantoorbaan en doe het tekenen er maar naast, als hobby'. Alhoewel mijn moeder trots op me was en met mijn werk naar een kunstenaar en lijstenmaker ging om het te laten zien. Mijn vader vond het allemaal wat minder spectaculair, een carrière in de kunst. En eerlijk gezegd had ik het wel even gehad in de schoolbanken. De baan leek me leuk.

Dus koos ik voor de 40-urige werkweek, en leerde daar heel veel.

Van het verzorgen van de opmaak van de bladen, de totstandkoming van begin tot eindproduct, vertalen, schrijven en illustreren.

 

Mama

 

Tekenen bleef ik doen. Vanuit mezelf. Nadat ik drie maanden bij de uitgeverij werkte, werd mijn moeder ernstig ziek en belandde in het ziekenhuis. Omdat ik haar graag wilde opvrolijken hing ik de ziekenhuiskamer vol met tekeningen. Daar zat ook wat werk bij waar je niet vrolijk van werd. Gekke koppen met kale hoofden en zo... Dat besefte ik me niet, want ik besefte me amper dat mijn moeder ziek was, maar op een gegeven moment vroeg ze of ik wat tekeningen weg wilde halen. Dat deed ik.

Na zes dagen ziekenhuis overleed ze plotseling. Mijn leven werd overleven, maar ik redde het.

 

27... Wat nu?
27... Wat nu?

De volgende stappen

 

Na vier en een half jaar werken, wilde ik weer verder leren.

Het werd de lerarenopleiding tekenen in Delft. Halverwege het eerste jaar was me wel duidelijk dat dit niet mijn weg was. Ik zag mezelf niet op een school voor de klas staan.

Inmiddels werkte ik ook bij een reclamebureau in Rotterdam en dat was het ook niet...

 

Toen werd ik 27 jaar.

Ik wilde nog steeds naar de kunstacademie, én ik wilde, inmiddels getrouwd en wel... heel graag kinderen. Wat een dilemma weer. Ik maakte er een tekening van. "27... Wat nu?"

Ik zag mezelf met mijn tekenmap vol werk door de school lopen, ik voelde de druk dat ik geld moest verdienen, het huishouden moest doen en ja, ik wilde moeder worden. Maar dat kun je wel willen, je weet nooit of het je gegeven is, dus ik zette de stap en ging een aantal jaren 4 avonden per week naar... de Kunstacademie!

Ik mocht het eerste jaar overslaan, dus dat scheelde enorm in tijd.

Studeren en het moederschap

 

Je hebt het niet voor het zeggen, maar het kwam allebei tegelijk op mijn pad. Wat een rijkdom!

Met een dikke buik zat ik in de klas.

En dat is me prima bevallen!

Ik kreeg een dochter en een zoon en volgde de avondopleiding Visuele communicatie (Grafische vormgeving) en Illustratie aan de academie in Rotterdam.

In het laatste jaar ben ik er mee opgehouden. Het was best druk. En ik had het er eigenlijk ook wel gezien en grafisch ontwerper wilde ik niet worden. Ik wilde alleen maar tekenen! Het was mooi geweest.

 

 

Regelmatig tekende ik in opdracht en had veel te maken met het eindresultaat.

De opdrachtgever moest tevreden zijn.

Het mooie plaatje aan de buitenkant. Dat was belangrijk.

Ik werkte op het art department van een wenskaartenuitgeverij.

De hele dag tekenen, ontwerpen, designs maken op de computer, en teksten schrijven.

 

Daarnaast gaf ik tekenles aan volwassenen en kinderen.

 

Kunst en communicatie

 

Thuis bleef ik echter tekenen op mijn eigen wijze met veel fantasie en kleur.

Mijn eigen wereld creëren op papier, daar voelde ik me helemaal in thuis.

Maar ja, was dat wat een opdrachtgever wilde?

 

Het was alsof dat deel van mezelf, wat uit mijn hart kwam, er niet mocht zijn.

Dus bleef ik twijfelen tussen verstand en gevoel.

 

Dit is een tekening van twee gymschoenen.

De veters zitten strak aan de onderkant en zijn voornamelijk in zwart wit gekleurd.

Naar boven toe worden ze kleurrijker en losser.

Ze zijn als vogels getekend, die vrij willen zijn, maar niet kunnen.

 

 

 

Vogelvrij en verstrengeld, 1991

De weg terug naar de toekomst
De weg terug naar de toekomst

Totdat ik in 2000 in contact kwam met de opleiding voor Kunst en Communicatie in Zutphen. Daar mocht ik tekenen vanuit mezelf.

Je 'binnenwereld' zichtbaar maken bleek een vak te zijn!

Je fantasie laten gaan was volkomen verantwoord!

Daar wilde ik meer van weten en volgde de 4-jarige opleiding.

Het gaat niet alleen om het mooie plaatje aan de buitenkant, maar je binnenkant zichtbaar maken en je beleving van het tekenproces zelf zijn zéker zo belangrijk. Er ging een nieuwe tekenwereld voor me open. Een wereld die ik vanuit mezelf eigenlijk wel kende, maar waarvan ik me nooit zó bewust was geweest. Ik leerde over de tekentaal en het lezen van tekeningen. Het verschil tussen wat je zegt en wat je tekent en hier over in gesprek te gaan, geeft antwoorden op vele levensvragen.

In 2004 studeerde ik af als Tekendocent en Coach Beeldend in 2010.

Tekenvaardigheid en de tekentaal. Uiterlijk kijken en innerlijk kijken. Het werd een compleet plaatje.

 

Wat ik door de jaren heen ervaren heb als docent, is dat tekenen een behoefte is van mensen om bezig te (durven) zijn met vorm en kleur.

Kinderen hebben dat van nature. Het zit in ons.

Tekenen maakt bij iedereen iets los. Bewust of onbewust.

Al is het een moment voor jezelf in je drukke leven.

Of de ervaring dat je wèl kunt tekenen ook al dacht je van niet.

Dat je wèl inspiratie en fantasie hebt.

Dat tekenen een vorm van ontspanning kan zijn.

Dat je alles op papier mag laten gebeuren wat je wilt, en dat het goed is.

Dat het helend werkt.

Voor mij is het een dagelijkse levensbehoefte. Een kleurpotlood over het papier laten gaan geeft energie.

Daar kan ik al van genieten. Hoe klein mijn krabbel ook is. Het moment blijft groots!

En in tijden van stress grijp ik naar een potlood. Altijd gedaan. Het geeft me rust.

 

Dus ja... tekenen is de rode draad in mijn leven. En denk nu niet dat álles lukt.

Het is de kunst om ook mislukkingen onder ogen te zien.

Ik heb genoeg werk verscheurd en in de papierbak gegooid. En schildersdoeken naar de vuilstort gebracht. Het hoort er bij!

 

Tenslotte

 

Waar komt deze tekenweg uiteindelijk op uit?

Op een liefde voor fantasietekenen, verbeeldingstekenen, waar ik vroeger vanuit mijn hart al mee bezig was, verdiept met tekenvaardigheid. Het is mooi om je innerlijke wereld kwalitatief goed vorm te (leren) geven. Een mooie combinatie.

Door de jaren heen met vele omwentelingen, opleidingen en leerscholen, heb ik hier mijn werk van gemaakt.

Als tekenaar, en als docent.

Tekenen vanuit jezelf en voor jezelf, draag ik graag over zodat anderen er ook kennis mee maken, en er van genieten hun eigen wereld op het platte vlak te laten ontstaan.

Louise Adams