Mijn persoonlijke tekenweg

Hoe het begon

 

De oudste tekening die ik heb, maakte ik toen ik vijf jaar was.

Er was een tekenwedstrijd georganiseerd op de kleuterschool, genaamd

"Schoon Schip" en het thema was 'het milieu'.

Met wasco vulde ik het hele vel papier.

Ik won de 1e prijs: Een matrozenpopje.

Mijn tekenreis was begonnen.

Uitlaatklep

 

Ik bleef tekenen en genoot van de kleuren en de vormen op het papier.

Tekenen gebruikte ik later als uitlaatklep voor mijn gevoelens en emoties.

Zeker in de pubertijd en adolescentie.

Zo gaf ik mijn binnenwereld vorm, al was ik me niet bewust waar ik mee

bezig was.

Met lijn en veel zwart wit, wat kenmerkend is voor deze leeftijd,

werkte ik vrij grafisch, maar alles kwam aan de orde.

Boosheid, verdriet, onverdraagzaamheid, geweld, geluk, tegenslag, liefdesverdriet, etc. 

 

 

Tekening uit 1979. Hier onder nog wat tekeningen uit deze periode. 

Gitaarknopje, 1980
Gitaarknopje, 1980

Tekenvaardigheid

 

Alhoewel ik graag tekende, had ik niet het idee dat ik het écht kon.

Want 'als het echt lijkt kun je tekenen' dacht ik. Realistisch tekenen dus.

Daarom volgde ik diverse tekencursussen, waar ik 'verantwoord' leerde tekenen naar de waarneming. Kijken, kijken, kijken... dat is het allerbelangrijkste als je na wilt tekenen.

Op mijn kamer had ik een gitaar. Daarvan tekende ik het knopje.

 

Tekening n.a.v. het vak 'biologie'
Tekening n.a.v. het vak 'biologie'

Op de MAVO koos ik tekenen als eindexamenvak, slaagde er cum laude voor, en kreeg een museumjaarkaart van de school!

 

De kunstacademie. Dat was mijn droom. Daar wilde ik heen.

Dus ging ik op mijn zestiende naar Amsterdam en Den Haag om toelatingsexamen te doen. Helaas… ik was te jong, te onervaren en had geen Havo diploma. Er zat niets anders op dan de schoolbanken weer in te gaan.

 

Op de Havo deed ik ook examen in tekenen, slaagde en… toen stond ik voor een lastige keuze. Er was me een héle leuke baan aangeboden bij een uitgeverij van jeugdtijdschriften in Alkmaar én ik wilde naar de kunstacademie. Ik was inmiddels twintig en de baan leek me leuk. Dus koos ik voor de 40-urige werkweek, en leerde daar heel veel. Van het verzorgen van de opmaak van de bladen, de totstandkoming van begin tot eindproduct, vertalen, schrijven en illustreren.

Nadat mijn moeder plotseling overleed toen ik 20 jaar was, raakte ik ongemerkt in mezelf gekeerd.

Ik woonde nog thuis, werkte, zorgde voor mijn vader en het huishouden.

Mijn jongere broer ging in dienst.

Kenmerkend voor iemand die op jonge leeftijd een ouder verliest is leven door te overleven.

Je wordt er sterk en zelfstandig van, maar niet op een natuurlijke manier.

Ik werkte hard en veel.

Uiten kon ik me niet goed. Het was te pijnlijk.

Van binnen zat ik vol verdriet, van buiten was ik de sterke, leuke, grappige en gezellige meid die het allemaal wel redde.

Die tweedeling maakte ik dan weer beeldend op papier, mijn uitlaatklep.

Op deze manier heb ik vele tekeningen gemaakt.

Zo werden dingen zichtbaar en duidelijk voor mezelf.

27... Wat nu?
27... Wat nu?

De volgende stappen

 

Na vier en een half jaar werken, wilde ik weer verder leren.

Het werd de lerarenopleiding tekenen in Delft. Halverwege het eerste jaar was me wel duidelijk dat dit niet mijn weg was. Ik zag mezelf niet op een school voor de klas staan.

Inmiddels werkte ik ook bij een reclamebureau in Rotterdam en dat was het ook niet...

 

Toen werd ik 27 jaar.

Ik wilde nog steeds naar de kunstacademie, én ik wilde, inmiddels getrouwd en wel... heel graag kinderen. Wat een dilemma weer. Ik maakte er een tekening van. "27... Wat nu?"

Ik zag mezelf in gedachten met een tekenmap vol werk door de school lopen, ik voelde de druk dat ik geld moest verdienen, het huishouden moest doen en ja, ik wilde moeder worden. Maar dat kun je wel willen, je weet nooit of het je gegeven is, dus ik zette de stap en ging een aantal jaren 4 avonden per week naar... de Kunstacademie! Ik mocht het eerste jaar overslaan, dus dat scheelde enorm in tijd.

Studeren en het moederschap

 

Je hebt het niet voor het zeggen, maar het kwam allebei tegelijk op mijn pad. Wat een rijkdom!

Met een dikke buik zat ik in de klas.

En dat is me prima bevallen!

Ik kreeg een dochter en een zoon en volgde de avondopleiding Visuele communicatie (Grafische vormgeving) en Illustratie aan de academie in Rotterdam.

In het laatste jaar, vlak voor het examen, ben ik er mee opgehouden. Het was best druk. En ik had het er eigenlijk ook wel gezien en grafisch ontwerper wilde ik niet worden. Ik wilde alleen maar tekenen! Het was mooi geweest.

 

 

Regelmatig tekende ik in opdracht en had veel te maken met het eindresultaat.

De opdrachtgever moest tevreden zijn.

Het mooie plaatje aan de buitenkant. Dat was belangrijk.

Ik werkte op de ontwerpafdeling van een wenskaartenuitgeverij.

De hele dag tekenen, ontwerpen, designs maken op de computer, en teksten schrijven.

 

Daarnaast gaf ik tekenles aan volwassenen en kinderen.

 

Kunst en communicatie

 

Thuis bleef ik echter tekenen op mijn eigen wijze met veel fantasie en kleur.

Mijn eigen wereld creëren op papier, daar voelde ik me helemaal in thuis.

Maar ja, was dat wat een opdrachtgever wilde?

 

Het was alsof dat deel van mezelf, wat uit mijn hart kwam, er niet mocht zijn.

Dus bleef ik twijfelen tussen verstand en gevoel.

 

Dit is een tekening van twee gymschoenen.

De veters zitten strak aan de onderkant en zijn voornamelijk in zwart wit gekleurd.

Naar boven toe worden ze kleurrijker en losser.

Ze zijn als vogels getekend, die vrij willen zijn, maar niet kunnen.

 

 

 

Vogelvrij en verstrengeld, 1991

De weg terug naar de toekomst
De weg terug naar de toekomst

Totdat ik in 2000 in contact kwam met de opleiding voor Kunst en Communicatie in Zutphen. Daar mocht ik tekenen vanuit mezelf. Holistisch tekenen.

Je 'binnenwereld' zichtbaar maken bleek een vak!

Je fantasie laten gaan was volkomen verantwoord!

Daar wilde ik meer van weten en volgde de 4-jarige opleiding.

Het gaat niet alleen om het mooie plaatje aan de buitenkant, maar je binnenkant zichtbaar maken en je beleving van het tekenproces zelf zijn zéker zo belangrijk. Er ging een nieuwe tekenwereld voor me open. Een wereld die ik vanuit mezelf eigenlijk wel kende, maar waarvan ik me nooit zó bewust was geweest. Ik leerde over de tekentaal en het lezen van tekeningen. Het verschil tussen wat je zegt en wat je tekent en hier over in gesprek te gaan, geeft antwoorden op vele levensvragen.

In 2004 studeerde ik af als Holistisch Tekendocent, en het diploma Coach Beeldend behaalde ik in 2010.

Tekenvaardigheid en de tekentaal. Uiterlijk kijken en innerlijk kijken. Het werd een compleet plaatje.

Scheiding

 

Na mijn scheiding in 2004 kon ik me uiten door het tekenen en schrijven van het boekje 'Stukjes'.

 

Gedichten en tekeningen, voor kinderen, maar ook voor volwassenen.

Schrijven deed en doe ik graag. Het werkt ook helend.

 

Nieuwe liefde

 

In 2006 ben ik bij mijn nieuwe liefde gaan wonen met twee kinderen, een kat en een konijn.

Alles lieten we achter ons. De scholen van de kinderen, mijn werk, mijn huis. We verhuisden van Zevenhuizen (bij Rotterdam) naar Hilversum.

Hier zijn we opnieuw begonnen, en dat gaat nog steeds goed!

Ik vond een fijn atelier op de Ruitersweg waar ik nog steeds met veel plezier werk!

Wat ik door de jaren heen ervaren heb als docent en coach, is dat tekenen een behoefte is van mensen om bezig te (durven) zijn met vorm en kleur.

Kinderen hebben dat van nature. Het zit in ons.

Tekenen maakt bij iedereen iets los. Bewust of onbewust.

Al is het een moment voor jezelf in je drukke leven.

Of de ervaring dat je wèl kunt tekenen ook al dacht je van niet.

Dat je wèl inspiratie en fantasie hebt.

Dat tekenen een vorm van ontspanning is.

Dat je alles op papier mag laten gebeuren wat je wilt, en dat het goed is.

Dat het helend werkt.

Voor mij is het een levensbehoefte. Een kleurpotlood over het papier laten gaan geeft mij rust en energie.

Daar kan ik al van genieten. Hoe klein mijn krabbel ook is. Het moment blijft groots!

En in tijden van stress grijp ik naar een potlood en teken ik. Het focussen op wat er gebeurt op papier werkt kalmerend.

 

Tenslotte

 

Waar komt deze tekenweg uiteindelijk op uit? Het vinden van rust in kunst. Voor mezelf, maar ook voor anderen.

De liefde voor fantasietekenen, verbeeldingstekenen, waar ik vroeger vanuit mijn hart al mee bezig was, verdiept met tekenvaardigheid, tekentechniek. Het is mooi om je innerlijke wereld kwalitatief goed vorm te (leren) geven. Een mooie combinatie.

Door de jaren heen met vele omwentelingen, opleidingen, leerscholen, levenslessen en véél doen, heb ik hier mijn werk van gemaakt. Als tekenaar, docent en coach.

Tekenen vanuit jezelf en voor jezelf, draag ik graag over zodat anderen er ook kennis mee maken, en er van genieten hun eigen wereld op het platte vlak te laten ontstaan.

Louise Adams