Fijn, onvoorspelbare kunst!

Als ik begin met iets, dan is het ook niet meer dan íets. Als ik meteen zou weten wat het eindresultaat zou worden, zou ik me een beetje gaan vervelen tijdens het maken. Ik wil niet weten wat het wordt. Daardoor verras ik mezelf. De tekening ontstaat tijdens het proces. Daar gaat onzekerheid mee gepaard, maar ook vlagen van zekerheid als het de goede kant op gaat. Puur vanuit het gevoel.

Het komt ook voor dat het niks wordt. Niet dat ik dan meteen opgeef, maar als echt blijkt dat het een kansloze missie is, dan lonkt de kliko en gooi ik het weg waardoor ik weer helemaal opgelucht ben dat het verdwenen is.

Opgelucht kan ik ook zijn als iets gelukt is. Voor mijn gevoel. Wat een ander er van vindt dat is aan de ander. Iedereen heeft zijn eigen manier van kijken. Maar als je zelf tevreden bent, geeft dat een goed gevoel. Ik zal niet weer over vogeltjes beginnen (mensen die mij kennen weten dat ik altijd overal vogels in zie en ze vaak teken), maar als er een gouden ei is gelegd doe ik de vogeltjesdans. Nou ja, niet echt díe dans, maar een dansje!