Kliederkunst

Wat zijn wij mensen toch kritisch.

 

Vooral als het gaat om het kunstzinnige proces en resultaat.

Terwijl het witte platte vlak ons vragend aanstaart wanneer het eens beklad wordt met potlood of verf,

schieten wij al gauw in de stress.

 

Het klinkt misschien wat overdreven, maar toch, we herkennen het allemaal.

 

Ik roep altijd tijdens de lessen dat het ‘maar een potloodje en een papiertje is’ en dat is natuurlijk ook zo.

Mislukt het, dan is de papierbak geduldig. Hij staat er tenslotte niet voor niets.

 

Een tijdje terug had ik een duur tekenblok voor mezelf gekocht en ja hoor… gevoelens van opwinding, spanning én ja… ook faalangst staken de kop op. Wat als het mislukt? Het is zo’n luxe boek… Dus heb ik eerst even zitten genieten van de lege bladzijden, en ging toen aan de voorzichtige slag.

 

Als je eenmaal ‘door’ bent in zo’n boek, gaat de nieuwigheid er af en stijgt je durf en lef.

 

Terwijl tekenen een ontspannen bezigheid is, zeker als je je werk eerder laat ontstaan dan dat je het bedenkt, hoor ik zo nu en dan toch wat gekreun en gesteun in het atelier.

 

“Dat lukt mij nooit”. “Ik kan er niks mee.” “Geen idee wat ik hier mee aan moet.”

 

Onze innerlijke criticus blijft maar tegen ons aan zeuren.

 

Tip: Maak van je innerlijke criticus je innerlijke en vooral vriendelijke leraar en je gaat al anders naar jezelf en je werk kijken.

 

Vorige week volgde ik zelf een creatieve schilderworkshop.

 

Tegenover me zaten twee vrouwen en ze hadden zichtbaar plezier in wat ze deden.

 

Op een gegeven moment zei de een: “Moet je nou toch kijken wat een zootje het wordt bij mij! Al die klodders verf, wat een kliederbende!”

 

De andere vrouw wierp haar blik op de ‘modderpoel’ naast zich en antwoordde:

 

“Meid, wat maakt het uit! Als het lelijk is, is het kunst!”

 

Gewéldig! Wát een heerlijke ontnuchterende opmerking!

 

Die houden we er in!